سیزده به در 95

بعد از سفر شیراز خیلی ددری شدی و 12 هی می گفتی بریم بیرون دارم خفه می شم تو خونه که من کلی خندم گرفته بود اینقدر همش تو سفر بودی .گشت که نمی تونستی یک روزم تو خونه بند شی که آر بردمت خرید شب و خلاصه اینطوری شد که امروزم بیرون بودی و 13 رو به اصطلاح در کردیم با مامی و بابا شی و خاله ملی و عمو آیدین و بابایی یاسر. کلا هم کلی شیطونی و بدو بدو و آتیش درست کردن و ... اینطوری که تو ماشین ه سمت خونه دیگه خوابت برد. بله 18 روزه که من سر کار نرفتم و تعطیلم و واقعا فردا که باید سر کار برم برام سخته فکر کنم برای تو هم کلی سخت بشه اما زندگیه دیگه تعطیلات هم تموم میشه و کار و زندگی شروع میشه از خدای بزرگ مهربونم می خوام که امسال سال خوبی باشه برای هممون پر از برکت و عشق و سلامتی. یک متن زیبا هم از خانم عرفان نظر آهاری در باره سبزه عیده که امروز به آب روون دادیمش که برات می نویسم. دوست دارم بسیار

قصه اي به زيبايي نان

يك مشت دانه گندم ، توي پارچه اي نمناك خيس خودند؛ جوانه زدند و سبز شدند.

كمي كه بالا آمدند، دورشان را روباني قرمز گرفت و همسايه سكه و سيب شدند.

بشقاب سبزه آبروي سفره هفت سين بود.

دانه هاي گندم خوشحال بودند و خيالشان پر بود از رقص گندمزارهاي طلايي آنها به پايان قصه فكر مي كردند؛به قرص ناني در سفره و اشتياق دستي كه آن را مي چيند.

نان شدن بزرگترين آرزوي هر دانه گندمي ست.

اما برگ هاي تقويم تند و تند ورق خورد و سيزدهمين برگ، پايان دانه هاي گندم بود

روبان قرمز پاره شد و دستي دانه هاي گندم را از مزرعه كوچك شان جدا كرد. روياي نان و گندم تكه تكه شد و اين آخر قصه بود

دانه ها دلخور بودند، از قصه اي كه خدا برايشان نوشته بود!

پس به خدا گفتند: اين قصه اي نبود كه دوستش داشتيم، اين قصه ناتمام است و نان ندارد!

خدا گفت: قصه شما كوتاه بود، اما ناتمام نبود. قصه شما قصه جوانه زدن بود و روييدن قصه سبزي، قصه اي كه براي فهميدنش عمري بايد زيست.

قصه شما، قصه زندگي بود و كوتاهي اش، رسالت تان گفتن همين بود.

خدا گفت: قصه شما اگر چه نان نداشت، اما زيبا بود، به زيبايي نان

عرفان نظرآهاري

از كتاب" هر قاصدكي يك پيامبر است"